Δεν είναι πάντα η ανάγκη για απάντηση. Είναι περισσότερο η ανάγκη για μια μικρή συνέχεια, μια αίσθηση ότι, έστω για λίγο, υπήρξες σαν σκέψη μέσα στη μέρα κάποιου. Όταν τα μηνύματα μένουν αναπάντητα και οι κλήσεις τελειώνουν χωρίς φωνή, δεν συμβαίνει κάτι θεαματικό. Δεν υπάρχει ένταση, ούτε σύγκρουση. Μόνο μια ήσυχη μετατόπιση, σχεδόν ανεπαίσθητη, που αλλάζει τον ρυθμό της επικοινωνίας χωρίς προειδοποίηση.
Η σιωπή, όταν επαναλαμβάνεται, αποκτά βάρος χωρίς να το ζητά. Γίνεται μέρος της καθημερινότητας, ένας νέος τρόπος να συνυπάρχουν δύο άνθρωποι. Ο χρόνος ανάμεσα στα μηνύματα μεγαλώνει, όχι από έλλειψη σκέψεων, αλλά από προσεκτική αναμονή. Κάποιες λέξεις κρατιούνται πίσω, όχι γιατί δεν έχουν λόγο να ειπωθούν, αλλά γιατί δεν είναι σίγουρο αν θα βρουν τον ίδιο χώρο που είχαν πριν.Και κάπως έτσι, όλα μοιάζουν ήρεμα. Δεν υπάρχει ρήξη, ούτε ξεκάθαρη απόφαση. Υπάρχει μόνο μια σιωπή που χωράει πολλά, χωρίς να τα ονοματίζει. Μια σιωπή που δεν ζητά εξηγήσεις και δεν δίνει απαντήσεις απλώς μένει. Και όποιος έχει βρεθεί έστω μία φορά εκεί, ξέρει.
