Καλό ταξίδι, Λένα – Όταν ο χρόνος σταματά

​

Σιωπή.
Μόνο ο ήχος των βημάτων και των λυγμών έσπαγε τον αέρα, καθώς η λευκή σορός της Λένας Σαμαρά περνούσε μέσα από το πλήθος. Σφιγμένες γροθιές, υγρά μάτια, βλέμματα που έμεναν καρφωμένα στη στιγμή, σαν να ήθελαν να την παγώσουν, να μην αφήσουν την απώλεια να γίνει πραγματικότητα.

Κάτω από τον καυτό ήλιο του Αυγούστου, φίλοι, συγγενείς και απλοί άνθρωποι στέκονταν ώμο με ώμο, όχι για να πουν αντίο, αλλά για να κρατήσουν ζωντανή μια ανάμνηση. Στην άκρη, μια μάνα, σκυφτή, παλεύει να ανασάνει μέσα στον ωκεανό του πόνου της.

Η ζωή προχωρά, λένε. Αλλά για όσους αγάπησαν τη Λένα, σήμερα ο χρόνος σταμάτησε.

Γιατί οι άνθρωποι σαν τη Λένα δεν φεύγουν ποτέ πραγματικά. Μένουν στους ήχους του γέλιου που κάποτε χάριζαν, στο φως των ματιών που σε κοίταζαν με καλοσύνη, στις μικρές πράξεις αγάπης που ποτέ δεν ζητούσαν αντάλλαγμα. Μένουν στις μνήμες που, όσο κι αν πονάνε, είναι το μόνο κομμάτι τους που κανείς δεν μπορεί να πάρει.

Καλό ταξίδι, Λένα. Εκεί που πας, τα δάκρυα γίνονται κύματα και οι αναστεναγμοί γίνονται άνεμος. Κι εμείς θα σε κουβαλάμε, κάθε μέρα, μέχρι να συναντηθούμε ξανά.