Κάποιες φορές, νιώθεις ότι ζεις σε μια σχέση μόνος σου. Ότι είσαι εσύ αυτός που τρέχει, που περιμένει, που δίνει κάθε λεπτό από τον χρόνο και την καρδιά του, ενώ ο άλλος απλώς εξαφανίζεται. Και όσο πιο πολύ προσπαθείς, τόσο πιο έντονα νιώθεις το κενό.
Κάθε μήνυμα που μένει αναπάντητο, κάθε συνάντηση που δεν πραγματοποιείται, κάθε «δεν έχω χρόνο τώρα» που ακούγεται σαν μαχαίρι στην καρδιά, χτίζει μέσα σου ένα βάρος που πονάει και καίει. Θέλεις να φωνάξεις, να ρωτήσεις, να καταλάβεις γιατί πάντα είσαι εσύ που δίνεις και ποτέ δεν παίρνεις.
Κι όμως, υπάρχει μια δύναμη μέσα σου που δεν σβήνει. Η φλόγα σου δεν πρέπει να σβήσει για κανέναν που δεν βρίσκει χρόνο για σένα. Να αγαπάς, ναι, αλλά να ξέρεις πότε η αγάπη γίνεται μονοπλευρη φυλακή. Να προστατεύεις την καρδιά σου, γιατί αυτή είναι η αλήθεια σου, η αξία σου, η ζωή σου.
Και κάποια στιγμή, εκεί έξω, θα υπάρχει κάποιος που θα ανταποκρίνεται στο πάθος σου, στην αφοσίωση σου, στην καρδιά σου. Μέχρι τότε, κράτα τη φλόγα σου αναμμένη, ακόμα κι αν ο κόσμος γύρω σου φαίνεται να αγνοεί την παρουσία σου.
